Wzorzec rottweilera z komentarzem

Domowa Hodowla Uncanny Rottweiler > Nowości > Artykuły > Hodowla > Wzorzec rottweilera z komentarzem

W tym artykule znajduje się wzorzec rottweilera z komentarzem. Wzorce rasy opisują cechy eksterieru (wyglądu) oraz charakteru przedstawicieli danej rasy.
Aktualne wzorce można znaleźć na stronie FCI pod adresem http://fci.be/en/Nomenclature/races.aspx oraz po polsku http://www.zkwp.pl/index.php/ct-menu-item-42 chociaż te na stronie ZKwP nie dla wszystkich ras są aktualne. Zdarza się że kluby ras, co jakiś czas wnoszą zmiany do wzorców.

Wzorzec rottweilera ma numer 147
http://fci.be/Nomenclature/Standards/147g02-en.pdf

Dodatkowo wiele informacji o rasie można znaleźć na stronie niemieckiego Klubu Rottweilera ADRK
https://adrk.de/index.php/en/rasse

KRAJ PATRONACKI: Niemcy;

KLASYFIKACJA FCI:
Grupa 2 Pinczery, sznaucery molosy i szwajcarskie psy do bydła
Sekcja 2.1 Molosy typu mastifa

Obowiązują próby pracy.

ZARYS HISTORYCZNY: znany już w czasach Cesarstwa Rzymskiego. Psy te pasły i pilnowały bydła legionistów, udających się w głąb Europy. W rejonie dzisiejszego niemieckiego miasta Rottweil doszło do wymieszania psów Rzymian z miejscowymi psami. Powstałe tak psy trzymane były do pasienia i pilnowania bydła, oraz stróżowania i pilnowania dobytku ludzkiego. Z czasem przyjęła się dla nich nazwa, zawierająca nazwę starego, wolnego miasta Rottweil – „pies rzeźnicki z Rottweil”, bo szczególnie upodobali je sobie rzeźnicy, zainteresowani wyłącznie cechami użytkowymi i dzięki temu powstały psy stróżujące, zaganiające i pociągowe. Kiedy w początku XX wieku rozmaitymi rasami psów zainteresowała się policja, rottweiler znalazł się wśród ras oficjalnie uznanych za przydatne policji (1910 r.). Celem hodowców stało się uzyskanie psa bardzo silnego, maści czarnej podpalanej, który łączy siłę z szlachetnością i doskonale spełnia funkcje towarzysza, psa służbowego i pracującego.

WRAŻENIE OGÓLNE: Rottweiler jest psem dużym lub średniej wielkości; mocnym, ani ciężkim, ani lekkim, ani wysokonogim lub wiotkim. Ma wyważone proporcje, jest zwarty, mocno zbudowany. Stanowi uosobienie siły, sprawności i wytrzymałości.
Mimo to na wystawach, coraz bardziej preferowany jest ciężki, grubokościsty pies z dużą głową, a coraz mniej zwraca się uwagę na predyspozycje do pracy. Wzorcowy rottweiler powinien być umięśniony, ale nigdy za gruby, ani za chudy. Równie ważny jest wyraz płci, samcze suki, oraz sucze samce powinny być dyskwalifikowane.

WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia, mierzona od przedniej krawędzi mostka do guza siedzeniowego, nie powinna przekraczać wysokości w kłębie o więcej jak 15%.
Oznaczenia, proporcje i kątowanie rottweiler
źródło

Czaszka i szkielet rottweilera wraz z terminologią
źródło

ZACHOWANIE I TEMPERAMENT: Dobrotliwy, z zasady łagodny i kochający dzieci, Rottweiler jest oddany właścicielowi, posłuszny, inteligentny i chętny do pracy. Ma wygląd naturalny i bezpretensjonalny; cechuje się pewnością siebie, wyrównanym temperamentem i odwagą. Żywo reaguje na to, co dzieje się w otoczeniu. Wadą dyskwalifikującą jest lękliwość, niepewność i agresja psa. Rottweiler musi być psem zrównoważonym.

GŁOWA I MÓZGOCZASZKA: Czaszka jest średniej długości, szeroka pomiędzy uszami. Głowa nie może być za lekka, w typie psa gończego, ani za ciężka. Głowa nie może być wąska ani zbyt krótka ani długa.  Czoło, oglądane z boku, trochę wysklepione. Guz potyliczny rozwinięty, ale nie bardzo widoczny. Stop jest wyraźny, jego brak (płaskie czoło) lub słabo zaznaczony jest wadą.

TRZEWIOCZASZKA:

Nos:
Nos jest duży, raczej szeroki niż okrągły, o stosunkowo dużych nozdrzach. Zawsze czarny.

Kufa:
Kufa nie jest ani długa, ani krótka w stosunku do mózgoczaszki, ADRK ustaliło, że idealna proporcja kufy do mózgoczaszki wynosi 1:1,5;  o prostym grzbiecie nosa, wypukły grzbiet nosa (nos rzymski jest wadą), tak samo jak wklęsły oraz orli, musi być czarny (wadą jest nos plamisty lub jasny), szeroka u nasady, umiarkowanie zwężająca się, ale nie spiczasta.

Wargi:
Wargi są czarne, dobrze przylegające, nie mogą być obwisłe, kąciki niewidoczne (widoczne są błędem), dziąsła jak najciemniejsze, różowe lub plamiste są wadą.

Szczęka:
Szczęki szerokie i mocne, wąska żuchwa jest wadą; mocne zęby, komplet uzębienia (42), zgryz nożycowy, ścisły, zgryz cęgowy dopuszczalny, jednak jest wadą, za to przodozgryz i tyłozgryz to wady dyskwalifikujące.
Łuki jarzmowe są dobrze wykształcone, policzki nie powinny być mocno wystające.

Zęby i nieprawidłowości w uzębieniu

źródło

Oczy:
Oczy są średniej wielkości, kształtu migdała, ciemnobrązowe. Powieki dobrze przylegające. Wady: Oczy jasne, głęboko osadzone, okrągłe i wypukłe, luźne powieki;Wadą dyskwalifikującą są oczy żółte lub różnobarwne. Ektropium i entropium również jest wadą dyskwalifikującą, jest również chorobą genetyczną, dlatego takie osobniki muszą być eliminowane z hodowli.

Uszy:
Uszy średniej wielkości, wiszące, trójkątne, osadzone wysoko i szeroko. Przylegają do boków głowy, poszerzając ją optycznie. Wady: Zbyt nisko osadzone, ciężkie, długie, wiotkie, odrzucone do tyłu, lekkie, noszone niesymetrycznie;

SZYJA: Mocna, dostatecznie długa, dobrze umięśniona, lekko łukowata, sucha, bez luźnej skóry i podgardla.

TUŁÓW: Grzbiet jest mocny, prosty i związany. Lędźwie są krótkie, mocne i głębokie. Zad jest szeroki, średniej długości, lekko zaokrąglony, ani prosty, ani ścięty. Klatka piersiowa jest pojemna, szeroka i głęboka (mniej więcej 50% wysokości w kłębie), dobrze rozwinięte przedpiersie i wysklepione żebra. Brzuch nie jest podciągnięty. Tułów musi być dobrze rozbudowany, nie może być ani krótki, ani za długi. Grzbiet musi być mocny i stabilny, wadą jest słaby, zapadnięty lub wypukły. Zad powinien być mocny, nie za bardzo opadający, ani zbyt poziomy. Nie powinien być za długi, ani za krótki. Klatka piersiowa powinna być mocna i głęboka. Nie może być zbyt płaska ani beczkowata, lub zbyt wąska w tylnej partii.

OGON: Na ogół noszony jako przedłużenie linii grzbietu, w spoczynku może wisieć. Nie może być osadzony zbyt wysoko, lub zbyt nisko. Wadą dyskwalifikującą jest ogon skręcony lub zawinięty na bok.

Niekopiowany ogon rottweilera

źródło

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Oglądane z przodu są proste, ustawione niezbyt blisko siebie, ustawienie zbyt bliskie lub odsiebne jest wadą. Przedramię, oglądane z boku, proste i pionowe; mocne i dobrze umięśnione. Łopatka ustawiona skośnie pod kątem 45% do linii poziomej, większy kąt spowoduje, że łopatka będzie za stroma. Ramię dobrze przylega do tułowia,ramię nie powinno być za krótkie ani za długie ani zbyt strome; łokcie luźne lub wykręcone są wadą. Śródręcze jest trochę nachylone, sprężyste, nie spionowane, słabe lub pionowe jest wadą. Łapa jest okrągła, zwarta i dobrze wysklepiona, płaska jest wadą; palce nie mogą być płaskie, ani zbyt wysklepione ani zdeformowane, opuszki mocne, pazury krótkie, mocne i czarne, jasne są wadą.

Postawa przednich łap

KOŃCZYNY TYLNE: Oglądane z tyłu są proste i niezbyt blisko siebie ustawione. W naturalnej postawie kątowanie wszystkich stawów trochę rozwarte, kątowanie nie powinno być zbyt strome, jak również za głębokie jest wadą. Udo jest średniej długości, szerokie i mocno umięśnione nie może być płaskie. Podudzie długie, dobrze umięśnione, suche. Stawy skokowe mocne, dobrze kątowane, nie strome, wadą są zbieżne stawy skokowe, oraz postawa iksowata, oraz beczkowata. Łapy tylne są trochę dłuższe od przednich; pazury mocne, wysklepione, równie zwarte, jak w przednich łapach. Wilcze pazury są wadą.

Postawa tylnych łap

Od kątowanie zależy wydajność ruchu psa. Im głębsze, tym wykrok psa jest większy. Ważne jest, żeby kątowanie przednie było proporcjonalne do tylnego. Przykładowo, jeżeli z tyłu jest idealne kątowanie, a z przodu jest ono za strome, wtedy przednie łapy nie będą nadążać za wykrokiem tylnych i pies nie będzie wyglądał dobrze w ruchu.

CHODY: Rottweiler jest psem kłusującym; w ruchu grzbiet pozostaje mocny i dość stabilny. Ruch harmonijny, rytmiczny, energiczny i wyciągnięty, o długim kroku.

Schemat ruchu rottweilera, kłus

źródło

Inochód, czyli ruch kiedy łapa przednia porusza się do przodu w tym samym momencie co tylna, jest wadliwy:

Schemat inochodu

Łapy patrząc od przodu, powinny poruszać się w linii prostej. Pies nie powinien ich krzyżować. Również ruch “pływaka”, spotykany często u otyłych osobników jest wadliwy.

Grzbiet w ruchu powinien być stabilny i nie zapadać się.

SKÓRA: Na głowie przylegająca; gdy pies jest zainteresowany, czoło może być lekko pomarszczone, jednak naturalnie zmarszczki są wadą.

SZATA: sierść dwuwarstwowa, składa się z okrywy i podszerstka. Włos okrywowy średniej długości; twardy, gęsty i przylegający, podszerstek nie może przeświecać, jedna jego brak to wada. Włos trochę dłuższy na udach. Miękka, falista, zbyt długa, jak i za krótka sierść jest wadą, wyraźnie długa lub falista to wada dyskwalifikująca.

MAŚĆ: Czarna z wyraźnie odgraniczonym, soczystym podpalaniem na policzkach, kufie, spodzie szyi, klatce piersiowej i nogach, a także nad oczami i pod ogonem. Znaczenia nieodpowiedniej barwy, a również podpalanie rozmyte i zbyt rozległe jest wadą. Białe plamy i znaczenia to wada dyskwalifikująca, jak również każda inna maść niż czarna podpalana.

WIELKOŚĆ I WAGA:

Wysokość w kłębie u psów to 61 – 68 cm, gdzie 61 – 62 cm to mały, 63 – 64 cm średni, 65 – 66 cm duży – prawidłowy, a 67 – 68 cm bardzo duży. Waga waha się około 50 kg.

Wysokość w kłębie u suk to 56 – 63 cm, gdzie 56 – 57 cm to mała, 58 – 59 cm średnia, 60 – 61 cm duża – prawidłowa, a 62 – 63 cm bardzo duża. Waga: około 42 kg.