FCI Strategie hodowli

1. Wstęp
Celem hodowli psów są zdrowe psy o budowie i charakterze typowym dla rasy, psy które mogą mieć długie i szczęśliwe życie dla pożytku i przyjemności właściciela, społeczeństwa oraz samego psa. Hodowla powinna być prowadzona w sposób, który promuje zdrowie i dobro potomstwa oraz dobrobyt suki. Wiedza, uczciwość i współpraca, na szczeblu narodowym i międzynarodowym jest podstawą w zdrowej hodowli psów. Hodowcy powinni być zachęcani do podkreślania ważności kombinacji psów, tak samo jak do indywidualnej selekcji psa używanego do hodowli.

Członkowie FCI i partnerzy powinni prowadzić edukacyjne programy dla hodowców, najlepiej corocznie. Edukacja hodowców jest rekomendowana, zamiast rygorystycznych regulaminów hodowlanych oraz surowych wymagań w programach hodowlanych, które mogą łatwo prowadzić do zmniejszenia różnorodności genetycznej w rasie oraz do wykluczenia doskonałych osobników rasy i zmniejszenia kooperacji między skrupulatnymi hodowcami. Hodowcy i kluby hodowców powinny być zachęcane do współpracy z naukowcami z dziedziny zagadnień związanych z wadami genetycznymi, aby zapobiec kombinacji psów z linii, które mogą skutkować chorym potomstwem.
Każdy pies używany do hodowli oraz sprawdzany pod kątem chorób dziedzicznych musi mieć oznaczenie (chip lub tatuaż).

Hodowcy powinni uznawać wzorzec rasy za wytyczne dla specyficznych cech rasy; powinno się unikać unikać przesady.

2. Jedynie funkcjonalnie i klinicznie zdrowie psy, z typową dla rasy budową, powinny być używane do hodowli; to jest tylko używać psów, które nie cierpią na żadną poważną chorobę lub niepełnosprawność funkcjonalną.

2.1 Jeżeli bliscy krewni psa używanego do hodowli cierpią na chorobę dziedziczną lub niepełnosprawność funkcjonalną, powinny być krzyżowane tylko z psami, które w linii mają brak, lub małe występowanie tej samej choroby lub kalectwa. Jeżeli testy DNA dla choroby jest dostępne, pogłowie psów hodowlanych powinno zostać zbadane, aby zapobiec skrzyżowaniu dwóch nosicieli.

2.2 Skojarzenia, które z dostępnych informacji mogą mieć duże ryzyko poważnych chorób lub niepełnosprawności, a także osłabienie potomstwa powinny być unikane.

2.3 Tylko psy posiadające dobry temperament, typowy dla rasy, powinny być używane w hodowli. To znaczy, żeby tylko używać psów które nie mają widocznych śladów zaburzeń zachowania w formie nadmiernych strachliwych reakcji lub zachowań agresywnych w nie sprowokowanych sytuacjach, lub sytuacjach które są uważane za codzienne dla psa.

3. Aby zachować oraz najlepiej przedłużyć genetyczną różnorodność rasy, używanie matadorów (reproduktorów używanych do hodowli tak często, że dominują rodowody zwierząt na wiele lat) oraz duży chów wsobny powinien być unikany. Kojarzenia między rodzeństwem, matką z synem oraz ojcem i córką nigdy nie powinny mieć miejsca. Jako ogólna rekomendacja, żaden pies nie powinien mieć więcej potomstwa niż ekwiwalent do 5% ze szczeniąt zarejestrowanych w populacji rasy podczas 5 letniego okresu. Wielkość populacji rasy powinna być rozpatrywana nie tylko na narodowym, ale również na międzynarodowym poziomie, w szczególności w rasach z niewielką ilością osobników.

4. Wyniki badań (pozytywne oraz negatywne) dla fenotypowego wyglądu poligenicznych chorób, powinny być dostępne w publicznych rejestrach. Wyniki powinny być używane jako wsparcie w wyborze i skojarzeniu psów hodowlanych.

4.1 Wartość hodowlana oparta na wynikach badań powinna, kiedy to możliwe, skomputeryzowana w celu ułatwienia wyboru pogłowia hodowlanego, nie tylko jeśli chodzi o fenotyp are również wskazany genotyp. Generalnie oszacowana wartość hodowlana powinna być większa niż przeciętna dla rasy.

4.2 Badania powinny być rekomendowane do chorób i ras gdzie choroba ma duży wpływ na zdrowie psów.

5. Wyniki testów DNA do chorób dziedzicznych powinny być używane, żeby uniknąć krzyżowania dotkniętych psów, niekoniecznie do wytępienia choroby. Psy które są nosicielami (heterozygoty) choroby dziedziczone recesywnie, powinny być jedynie krzyżowane z osobnikami, które są zbadane, że nie są nosicielami allelu dla tej choroby.

6. Każdy pies powinien być w stanie rozmnażać się naturalnie. Sztuczna inseminacja nie powinna być używana, żeby przezwyciężyć niepełnosprawność psa. Suka powinna być usunięta z dalszej hodowli jeżeli nie jest w stanie naturalnie rodzić, w konsekwencji do anatomicznej lub odziedziczonej bezwładności, lub jeżeli nie jest ona w stanie zaopiekować się szczeniętami ze względu na psychiczny lub odziedziczony brak pokarmu.

7. Problemy zdrowotne, które nie mogą być zdiagnozowane przez tesy DNA lub programy badań powinny mieć taki sam wpływ na plan hodowlany.

8. Jako generalna zasada, plan hodowlany nie powinien wykluczać więcej niż 50% rasy; pogłowie hodowlane powinno być wybierane z lepszej części pogłowia hodowlanego.

9. Wzrost szczeniąt, z prawidłowym żywieniem oraz czynnikami środowiskowymi, stymulacją przez matkę, hodowcę oraz innych ludzi, aby rozwinąć socjalny zmysł i reakcję, musi być standardem w każdej hodowli.

Bardziej szczegółowe informacje jeżeli chodzi o zdrową hodowlę psów są w Międzynarodowych Regułach Hodowlanych FCI oraz Stałym Porządku FCI (Artykuł 12 – Kod Etycznej Hodowli).

Te strategie zostały zaakceptowane przez Komisję Hodowlaną FCI 23 Maja 2009

Dokument został zaakceptowany przez Zarząd Główny FCI w Madrycie w Lutym 2010